باید بگریم!

آنقدر بگریم تا باران ببارد. آن وقت سر به خیابان ها بگذارم و زیر باران بدوم. آنقدر بدوم تا بادها وزیدن گیرند...

باید فریاد بزنم!

آنقدر فریاد بزنم تا آسمان ها بخروشند. فریاد بزنم تا هرچه در سینه ام هست بیرون بریزد...

های مردم!

چرا اینقدر نگاهتان شبیه معما و سرزنش است ؟

آخر من که به کسی خیانتی نکرده ام...

چرا فکر می کنید من دل کسی را شکسته ام ؟ من که همه  اش دلم به حال دل دیگران می سوزد !

چرا همه اش به خاطر کارهای ناکرده ام با نگاه هاتان مرا از خود می رانید ؟

چرا همه اش به خاطر غرایزی که به زور به من بخشیده اند، با سیاهی چشمانتان طعنه ام می زنید ؟

مگر من خودم خواستم که زندگی کنم؟

مگر خودم خواستم که با شما باشم و به شما عشق بورزم ؟

آری، مگر من خودم خواستم که عاشق باشم؟ یا خودم خواستم که عاشقم باشند ؟

آخر مگر خودم خواستم که زنده باشم، ببینم، بشنوم، راه بروم ؟

چرا فکر می کنید همه چیز تقصیر من است ؟

مگر آن کسی که عاشق چشمان معصوم او شد من بودم ؟

مگر من بودم که عشق پاک او را به بازی گرفتم و عشق کودکانه ی کودکیم را از یاد بردم و بر سر بالین رؤیای دیگر گریستم ؟

نه!

می دانم که می دانید!!!

خوب می دانید من آن کسی نیستم که به همین سادگی دلم را آزاد بگذارم تا به هر کجا که دلش می خواست پرواز کند. تا به هر سنگی که می خواست دل هر کسی را بشکند....

نه!

دل من عمریست که به زندگی در قفس عادت کرده است....

ها مردم! خوب می دانید!

می دانید که که عشق نیز یکی دیگر از همان سایه هاست...

یکی دیگر از همان سایه های سیاه و سفید است که ما را به آن ها مشغول کرده اند...

مشغول کرده اند تا دیگر به شب و روز فکر نکنیم...

تا دیگر به مقصد و رودهای روان و اختیار و راه و عدل و سؤال فکر نکنیم...

تا دیگر به عشق فکر نکنیم!